TemplariuszeArtykułyKrucjatyLinkiStowarzyszenie Szlak TemplariuszySłowniki Szlaku TemplariuszyBadania archeologiczne
strona głównamapa serwisugalerie projektyplatformy interaktywneczatdownloadskontaktenglishogłoszenia
wyszukiwarka
  << lista artykułów

Komandoria w Sulęcinie (Ostrowie)


Kościół w Ostrowiefoto: Sławomir Majoch

Pokrewne artykuły: Templariusze | Chwarszczany | Kaplica templariuszy w Chwarszczanach | Templariusze w Chwarszczanach | Komandorie w Polsce | Rurka | Myślibórz | Sulęcin | Czaplinek | Wielka Wieś | Oleśnica Mała | Lietzen | Łuków | Templariusze nad Myślą


Komandoria sulęcińska, będąca ośrodkiem dóbr zakonnych templariuszy ufundowanych w 1244 roku przez Mroczka z Pogorzeli, nie zachowała się do dzisiejszych czasów. Miejsce lokalizacji siedziby zakonnej nie jest znane, choć wskazuje się miejsce grodziska na południowy zachód od miasta oraz teren po północno-zachodniej stronie murów miejskich, gdzie mieścił się później dwór joannitów. Możliwe jest jednak, że komandoria mieściła się w oddalonym o 2 km od miasta Ostrowie, gdzie do dnia dzisiejszego zachowała się zakonna kaplica.

Templariusze otrzymali w 1244 roku dobra z ośrodkiem w Sulęcinie od śląskiego możnowładcy Mroczka z Pogorzeli. Dobra te już wcześniej stanowiły własność tego rycerskiego rodu, o czym świadczyłaby konieczność uzgodnienia nadania z bratem donatora - Gerlachem. W tym samym roku fundacja została potwierdzona przez biskupa lubuskiego Henryka w obecności braci templariuszy, w tym Iohannesa Polonusa i innych. Wkrótce po osadzeniu templariuszy w dobrach sulęcińskich, doszło do przesunięcia granicy, w związku z czym Sulęcin stał się miastem granicznym po stronie brandenburskiej. Margrabiowie zbudowali tutaj zamek skierowany przeciwko książętom piastowskim. Zamek został wkrótce zniszczony, a miasto spalone w odwetowej wyprawie Bolesława Rogatki. Margrabiowie z dynastii askańskiej nie uznawali jednak praw templariuszy do tych terenów i z tego względu zostały im one odebrane. Potwierdzenie posiadania dóbr nastąpiło dopiero w 1286 roku, kiedy to wymienia się osadę targową (Sulenzec) wraz z patronatem w tamtejszej farze oraz wsie znajdujące się w sulęcińskim kluczu zakonnym: Lubów (Lubene), Grabno (Bucholt), Rychlik (Richennuowe), Brzezin (Bresin), Długoszyn (Langenvelde) W 1289 roku miejscowości te zostały potwierdzone templariuszom przez papieża Mikołaja IV. Wśród wsi zakonnych wymienić należy również pobliski Małuszów, który templariusze otrzymali w 1241 roku. Według jednego z niemieckich badaczy w sulęcińskich posiadłościach zakonnych, w miejscach wykarczowanych, założone zostały miejscowości: Brzeziny, Grabno, Długoszyn, Lubień, Rychlik. Później powstały też wsie położone na północy: Rudna i Stańsk. Do zakonu templariuszy, sądząc po lokalizacji, musiały należeć też wsie: Ostrów, Smogóry, Tursk, wymieniane później w dobrach zakonnych joannitów, którzy byli tutaj spadkobiercami templariuszy.






Kościół w Ostrowiefoto: Sławomir Majoch





Komandoria sulęcińska, będąca ośrodkiem dóbr zakonnych templariuszy ufundowanych w 1244 roku przez Mroczka z Pogorzeli, nie zachowała się do dzisiejszych czasów. Miejsce lokalizacji siedziby zakonnej nie jest znane, choć wskazuje się miejsce grodziska na południowy zachód od miasta oraz teren po północno-zachodniej stronie murów miejskich, gdzie mieścił się później dwór joannitów. Możliwe jest jednak, że komandoria mieściła się w oddalonym o 2 km od miasta Ostrowie, gdzie do dnia dzisiejszego zachowała się zakonna kaplica.

Templariusze otrzymali w 1244 roku dobra z ośrodkiem w Sulęcinie od śląskiego możnowładcy Mroczka z Pogorzeli. Dobra te już wcześniej stanowiły własność tego rycerskiego rodu, o czym świadczyłaby konieczność uzgodnienia nadania z bratem donatora - Gerlachem. W tym samym roku fundacja została potwierdzona przez biskupa lubuskiego Henryka w obecności braci templariuszy, w tym Iohannesa Polonusa i innych. Wkrótce po osadzeniu templariuszy w dobrach sulęcińskich, doszło do przesunięcia granicy, w związku z czym Sulęcin stał się miastem granicznym po stronie brandenburskiej. Margrabiowie zbudowali tutaj zamek skierowany przeciwko książętom piastowskim. Zamek został wkrótce zniszczony, a miasto spalone w odwetowej wyprawie Bolesława Rogatki. Margrabiowie z dynastii askańskiej nie uznawali jednak praw templariuszy do tych terenów i z tego względu zostały im one odebrane. Potwierdzenie posiadania dóbr nastąpiło dopiero w 1286 roku, kiedy to wymienia się osadę targową (Sulenzec) wraz z patronatem w tamtejszej farze oraz wsie znajdujące się w sulęcińskim kluczu zakonnym: Lubów (Lubene), Grabno (Bucholt), Rychlik (Richennuowe), Brzezin (Bresin), Długoszyn (Langenvelde) W 1289 roku miejscowości te zostały potwierdzone templariuszom przez papieża Mikołaja IV. Wśród wsi zakonnych wymienić należy również pobliski Małuszów, który templariusze otrzymali w 1241 roku. Według jednego z niemieckich badaczy w sulęcińskich posiadłościach zakonnych, w miejscach wykarczowanych, założone zostały miejscowości: Brzeziny, Grabno, Długoszyn, Lubień, Rychlik. Później powstały też wsie położone na północy: Rudna i Stańsk. Do zakonu templariuszy, sądząc po lokalizacji, musiały należeć też wsie: Ostrów, Smogóry, Tursk, wymieniane później w dobrach zakonnych joannitów, którzy byli tutaj spadkobiercami templariuszy.






Kościół w Ostrowiefoto: Sławomir Majoch





Po aresztowaniu francuskich templariuszy w 1307 roku, a jeszcze przed dokonaniem kasaty zakonu w 1312 roku, dobra sulęcińskie zostały przejęte przez margrabiów brandenburskich. Porozumienie w Cremmen z 1318 roku dopuszczało uzyskanie posiadłości przez joannitów, pod warunkiem wniesienia odszkodowania, co zostało spełnione w 1350 roku. Dobra sulęcińskie znalazły się pod zarządem joannickiego zamku w Łagowie. Zakonnicy pozostawali właścicielami dóbr do 1810 roku, kiedy doszło do sekularyzacji własności klasztornych na terenie państwa pruskiego.



Kościół w Ostrowie- przekrój i plan


Błażej Skaziński
<< dodaj swój komentarz
 
początek platformy interaktywne

e-mail

projekt:   BeneAkebe copyright©: autorzy Szlaku Templariuszy 1998-2017 Made with a Mac